XXM-LOGO.png

Παναγιώτης Ν. Γιαννακόπουλος
Ορθοπαιδικός, Χειρουργός Άνω Άκρου

Τμήμα Χειρουργικής Άνω Άκρου, Ορθοπαιδικής Επανορθωτικής Μικροχειρουργικής, Ιατρικό Κέντρο Αθηνών
Upper Extremity Surgery, Pittsburg University, USA
Visiting Professor in Orthopaedics, Allegheny General Hospital, Pittsburg PA, USA

image

Ώμος

Τενοντίτιδα - Ρήξη στροφέων - Σύνδρομο πρόσκρουσης

Η συχνότερη αιτιολογία πόνου στον ώμο είναι η φλεγμονή (άσηπτη), του τένοντος του υπερακανθίου. Ο χρόνιος ερεθισμός, αποτέλεσμα μικρών ρήξεων και εκφυλιστικής φθοράς, οδηγεί στη διόγκωση του υπακρωμιακού θυλάκου και του υμένα, με αποτέλεσμα το σύνδρομο υπακρωμιακής πρόσκρουσης (impingement) του ώμου.
Παλαιότερα είχε ενοχοποιηθεί ο κατασκευαστικός τύπος του ακρωμίου, και πιστεύαμε ότι αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα ερεθισμού της περιοχής. Σήμερα έχει αποδειχθεί ότι η συμμετοχή του τύπου του ακρωμίου στη εκδήλωση της νόσου είναι μικρή, και η κύρια αιτία του πόνου είναι η παθολογία των τενόντων.
Η κατάσταση επιδεινώνεται με την ύπαρξη οστεοφύτων ή κατάγματος του μείζονος βραχιονίου ογκώματος. Μια εκλαϊκευμένη εξήγηση όλων των ανωτέρω είναι ότι ο χρόνιος ερεθισμός οδηγεί σε μείωση του υπακρωμιακού χώρου, με τελικό επακόλουθο τον πόνο και τον περιορισμό της κίνησης του ώμου.

Είναι δυνατόν να συνυπάρχει τραυματική ή εκφυλιστική ρήξη των τενόντων των στροφέων,  κυρίως του υπερακανθίου. Η ρήξη είναι δυνατόν να είναι μερική, ή πλήρης. Η μερική ρήξη θα οδηγήσει σε χρόνιο πόνο στον ώμο που θα αντιστέκεται στη συντηρητική αγωγή, ενώ η πλήρης ρήξη θα έχει ως αποτέλεσμα, εκτός του πόνου, την αδυναμία απαγωγής και έξω στροφής του ώμου.

Είναι πιθανό η ρήξη των στροφέων να είναι αποτέλεσμα της χρόνιας προστριβής τους στον υπακρωμιακό χώρο, χωρίς όμως αυτό να έχει αποδειχθεί πλήρως. Έτσι, η σωστή θεραπεία της χρόνιας τενοντοπάθειας είναι απαραίτητη για να θεραπεύσει μεν, τον πόνο του ασθενούς, αλλά και πιθανώς να προλάβει την ακολουθούμενη  ρήξη των στροφέων του ώμου.

Ο ερεθισμός του τένοντος της Μακράς Κεφαλής του Δικεφάλου Μυός, (τενοντίτιδα του δικεφάλου), είναι επίσης μια συνήθης παθολογία στη περιοχή. Αντιμετωπίζεται σχετικά εύκολα με ήπια μέσα, αλλά, εάν επιμένει, υπονοεί σοβαρότερη βλάβη (ρήξη του τένοντος του υπερακανθίου, ή απόσπαση από την έκφυση της, στο άνω τμήμα της ωμογλήνης).

Η διάγνωση της τενοντοπάθειας των στροφέων βασίζεται στη λήψη πλήρους ιστορικού και στη σωστή κλινική εξέταση. Στα αρχικά στάδια της τενοντίτιδος των στροφέων και του Συνδρόμου Πρόσκρουσης, έχουμε πόνο στη κίνηση του ώμου, κυρίως στην ανύψωση και στην έξω στροφή. Αργότερα, ο πόνος γίνεται μόνιμος, βασανιστικός, και περιορίζει σταδιακά τη κίνηση του ώμου. Η νυκτερινή επιδείνωση είναι σαφής, αφυπνίζοντας τον ασθενή.

Στις περιπτώσεις ρήξεως των στροφέων, εμφανίζεται σαφής μείωση της έξω στροφής του ώμου. Τα διαγνωστικά τεστ επιβεβαιώνουν τη διάγνωση, ενώ είναι σε θέση να ανιχνεύσουν τη πιθανή ρήξη των στροφέων. Μια, άλλη, χρήσιμη διαγνωστική δοκιμασία είναι η τοπική έγχυση τοπικών αναισθητικών φαρμάκων (ξυλοκαίνης), που θα ανακουφίσει τον πόνο και θα επιτρέψει την κίνηση του ώμου στη τενοντίτιδα και το σύνδρομο πρόσκρουσης, σε αντίθεση με τη ρήξη των στροφέων, όπου θα παραμείνει η αδυναμία απαγωγής και έξω στροφής.

Η θεραπεία της νόσου των στροφέων εξαρτάται από την αιτιολογία και την χρονιότητα των ενοχλημάτων. Η θεραπεία της τενοντοπάθειας των στροφέων είναι σε συνάρτηση με το στάδιο της νόσου. Πρώιμα στάδια εκφυλιστικού τύπου, είναι δυνατόν να θεραπευτούν συντηρητικά (φυσιοθεραπεία, φαρμακευτική αγωγή, εγχύσεις κορτιζόνης). Παραμελημένα στάδια με ρήξεις του συστήματος των στροφέων, απαιτούν χειρουργική θεραπεία (ακρωμιοπλαστική και αποκατάσταση των στροφέων).

Η χειρουργική θεραπεία εκτελείται με τη χρήση περιορισμένης τομής μήκους 2-3 cm (mini open), ειδικά όπου απαιτείται καλύτερη ορατότητα στον υπακρωμιακό χώρο (ρήξη στροφέων, εκτεταμένη ακρωμιοπλαστκή). Σύμφωνα με έγκυρες διεθνείς αναφορές, η μικρή αυτή τομή, δεν επιβαρύνει το τελικό καλό αποτέλεσμα.

Παράλληλα η αρθροσκοπική τεχνική παρέχει την δυνατότητα της θεραπείας των παθήσεων αυτών, χωρίς όμως σαφή πλεονεκτήματα. Αντίθετα η κλασική ανοικτή προσπέλαση αυξάνει σημαντικά το χρόνο αποθεραπείας του ασθενούς, και πρέπει να αποφεύγεται.

Στη σύγχυση που πιθανόν να δημιουργείται μεταξύ της ανοικτής χειρουργικής και της “mini open” προσπέλασης, η απάντηση είναι ότι θεωρούμε ανοικτή χειρουργική τη μεγαλύτερη των 3 cm τομή. Είναι αυτονόητο ότι η διαφορά δεν ευρίσκεται στο μέγεθος της χειρουργικής ουλής, αλλά στο μέγεθος του εσωτερικού τραύματος και κυρίως στην αποκόλληση του δελτοειδούς.

Μετεγχειρητικά εφαρμόζεται άμεση ελεγχόμενη κινητοποίηση τAddου ώμου για διάστημα 3-6 εβδομάδων. Ακολουθεί πρόγραμμα πλήρους κινητοποίησης και μυικής ενδυνάμωσης. Η πλήρης αποκατάσταση της λειτουργίας του ώμου είναι, κατά μέσο όρο, εφικτή σε 3 μήνες.

 tenontitida1.jpg  tenontitida2.jpg
Η mini open προσπέλαση απαιτεί τομή δέρματος μικρότερη των 2,5 cm. Το τελικό κοσμητικό αποτέλεσμα κρίνεται άριστο
« PreviousNext » 1 2 3

Αναζήτηση

fessh.jpg

OFFICIAL EUROPEAN HAND TRAUMA CENTER

Νέα